birgün evde boş boş otururken,okuduğum yazı yüzünden bastırdığım şeylerin depreşmesi sonucu güldüm sana,sen olmaya başladın bende..akşamın olmasını çok istedim,iftardan sonraki kahve yudumlarını sen aldın 17.geceden sonra...
anlamaya çalıştıkça kendimi buldum sende,tesadüfen yolda gördüğüm arkdaşımdan öte iç dünyama yolculuğa çıkmıştın sen..gece uyumadan önce yastıkla cebelleştiğim dakikalarda aklıma gelen şey sen olmuştun,oluyodun,oluyosun..
günün ilk dakikalarında ben seninle konuşup,biten gün en son sana iyi geceler demenin keyifi ile günlerimi sıraya koydum ben,ölmeden önceki son görüştüğüm insanı sen yapmak,ailemden önce seni seçmiş olmam beni rahatsız etmiyordu..
sen bendeydin sevgilim,hissediyordum seni sen bunu biliyormuydun..
tesadüfen falan deme bana,aşktı bu...
senin çizgilerin ve varlığın hücrelerime işliyordu inan,aşktı bu,güzeldi.
ben doğmadan,öldürüyosun
söyle mutlu musun?
ben hiç yol almadan,durduyosun
mutlu musun? mutsuz olmamdan?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder