herşeyden vazgeçip gitmek gibi hayallerim var bu ara,ama beni tutan şeylerde var biraz,birazdan da öte devamlı ve sıkıca,mesela gözlerin...
güneşte yeşile çalan ve sana bunu söylediğimde benm gözlerim ela dediğin gözlerin...
arada bunalır insan,sıkılır,özler,ağlamak ister,depreşir ve düşünür,işte ben o aralardayım...
nedensiz,sorgusuz,sorusuz yaşamak gibi hedefler koyamıyorum kendime,sende bir nedenim ve amacım olduğundan beri lotus'm ,artık bütün sorularımda sen varsın,cevaplarını bilmesemde,bilmemi istemesende..
bazen acıkıyorum,seni düşünüyorum,yemek yiyemiyorum,iştahım kesildiğinden değil,inan ki,sadece gözbebeklerimin yemeği ve diğer şeyleri ayırt etmemesinden kaynaklanıyor,benim gözlerimin önünden gitmeni bekliyorum,çok işgal ediyosun bakış alanımı...gitmeni bekliyorum normal yaşamak için,yemek yiyebilmek için...
günler kısa,karanlık odam da aşk için yaptıklarım inan,sana dair bütün kadehlerim ve senin için tüm kavgalarım...
geçen zamanın merhem olmanın duası ile,yine bir telaş hali,sonrası kime kalıcak bir masal bu...
son kez değil biliyorum ben sana dönüyorum,ve elde,kitaplıkta duran hikayeye dönmek istemiyorum..
tükenmesin tarihlerimiz,ve sen o yemekleri benim için yap,akşam dondurmalar benden..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder